“Niets om voor mijn bed voor uit te komen”

(Babette, 28 jaar) Ik ben nu ongeveer een jaar werkloos. Omdat ik na mijn studie ‘Nederlandse taal en cultuur’ niet gelijk een baan kon vinden ben ik nog 2 jaar bij mijn bijbaan als receptioniste blijven werken. Niet mijn droombaan, maar ik had in elk geval werk voor 3,5 dag per week en kon er net mee rondkomen. Maar na een reorganisatie stond ik een jaar geleden toch echt op straat. Stiekem was ik ook wel een beetje opgelucht. Ik paste niet echt in de organisatie waar ik voor werkte. De omgeving was te chaotisch en ik voelde me vaak buitengesloten door collega’s. Achteraf besef ik pas hoe stressvol die periode eigenlijk voor me geweest is.

 

Ik baal er nu enorm van dat ik in die 2 jaar als receptioniste niet wat meer moeite heb gedaan om een baan te vinden die wel bij me past. Ik heb nu te weinig ervaring om aan de slag te gaan in mijn vakgebied en mijn stage-ervaringen sluiten ook niet aan bij wat ik graag zou willen doen. De eerste maanden van mijn werkloosheid solliciteerde ik me suf. Ik denk dat ik minstens 150 brieven heb verstuurd. Ik kreeg alleen maar afwijzingen, ook voor banen die ver onder mijn opleidingsniveau liggen. Ik ben welgeteld 1 keer uitgenodigd om op gesprek te komen. Die vacature leek leuk, maar uiteindelijk bleek het om een harde sales functie te gaan, dat is echt niets voor mij. Ze boden me aan om 1 dag (onbetaald!) te komen proefdraaien om te kijken of het iets voor me zou zijn, maar daarvoor heb ik bedankt. Ik weet zeker dat dat een mislukking zou zijn geworden, en dat kan ik er nu gewoon niet bijhebben.

 

Het werkloos zijn valt me zwaar. In het begin lukte het me nog om er een beetje ritme in te houden, maar ik blijf nu steeds langer in bed liggen. Ik heb gewoon geen reden om mijn bed uit te komen.  ’s Avonds heb ik vaak wel ideeën, maar ’s ochtends voel ik gewoon geen enkele motivatie. Er gaan dagen voorbij dat ik de deur niet uitkom. Ik zoek nog wel uren per dag naar vacatures, maar ik reageer eigenlijk bijna nooit meer. Als ik de eisen in de vacatures lees weet ik gelijk al: ik maak toch geen enkele kans, dus wat heeft het voor zin om nog te reageren?

 

Mijn vrienden en familie durf ik ook steeds minder onder ogen te komen. Ze komen elke keer (heel goed bedoeld!) met allerlei vacatures aanzetten waarvan ik gelijk al zie dat ik geen enkele kans maak. Minimaal 5 jaar ervaring in soortgelijke functie, een specifieke masteropleiding, ervaring met een bepaalde doelgroep etc etc, allemaal eisen waar ik niet aan voldoe. Ik glimlach altijd maar en zeg beleefd ‘bedankt’, om de vacature vervolgens in een hoek van mijn kamer te gooien. Daarna vermijd ik die persoon om te voorkomen dat ze gaan vragen of ik nog heb gereageerd op die vacature.

 

Ik weet dat ik echt meer moet doen om uit deze situatie te komen, maar ik kan het op het moment gewoon niet opbrengen. Emotioneel en financieel gaat het steeds slechter. Mijn relatie is een paar maanden geleden ook uit gegaan (heeft hier verder niets mee te maken, dus zal ik me niet over uitweiden). Ik zou mezelf nog niet als depressief willen omschrijven, maar ik voel me wel hoe langer hoe somberder worden. En met mijn uitkering kan ik mijn vaste lasten net betalen. Geld voor eten haal ik van mijn spaarrekening, waarvan de bodem al aardig in zicht komt.

 

Ik vind het heel erg moeilijk om hulp van anderen te accepteren, laat staan om actief om hulp te moeten vragen. Maar ik weet dat er nu iets moet gebeuren, dus ik heb besloten iets aan mijn situatie te doen. Ik heb afgelopen week hulp gevraagd aan een jobcoach om eens goed te kijken naar mijn CV en sollicitatiebrief, en samen te kijken of ik misschien beter kan solliciteren op een ander soort vacatures. Tijdens het kennismakinggesprek met de jobcoach adviseerde ze me om ook contact op te nemen met mijn klantmanager van het UWV, waar ik al maanden niets van gehoord had. Ook ga ik meer hulp vragen aan mijn familie en vrienden, zodat ik al mijn emoties niet op blijf kroppen. Verder adviseerde de jobcoach me om vrijwilligerswerk te gaan doen, dus daar ben ik me nu eens op aan het oriënteren. Hopelijk heb ik dan straks weer een reden om voor mijn bed uit te komen. Ik begin in elk geval weer een beetje gevoel van hoop en motivatie te voelen. Ik zal over een paar maanden een update sturen!